نمونه کار کاربرد پلیمرها در حفاظت پرتوی ی

مسئله حفاظت در برابر پرتوهای یون ساز از همان آغاز توسعه فیزیک هستهای، نه تنها یک چالش مهندسی، بلکه یک مسئله عمیقاً شیمیایی بوده است. در دهههای نخست قرن بیستم، نگاه حاکم بر طراحی سپرهای پرتویی تقریباً به طور کامل مبتنی بر مفاهیم کلاسیک فیزیک تابش بود: هرچه چگالی و عدد اتمی بزرگتر، احتمال برهمکنش بیشتر و در نتیجه تضعیف کارآمدتر پرتوهای پرانرژی گاما و ایکس ] 1 .] این رویکرد اگرچه در بسیاری از کاربردهای ایستا، مانند دیوارههای راکتورها یا حفاظهای دائمی، موفق عمل کرد، اما بهتدریج محدودیتهای بنیادین آن آشکار شد. افزایش وزن، سمیت شیمیایی شدید )به ویژه در مورد سرب(، ناتوانی در طراحی هندسههای پیچیده، مشکلات بازیافت و ناسازگاری با الزامات زیست محیطی، همگی نشانههایی بودند که نشان میداد راه حلهای سنتی نمیتوانند پاسخگوی نیازهای فناور یهای نو ظهور باشند ] 2،3 .] بلکه به عنوان سامانههای شیمیایی پیچیدهای که رفتار ،» مواد سبکتر « در این نقطه، پلیمرها وارد صحنه شدند؛ نه صرفاً به عنوان آ نها تحت تابش قابل تحلیل، قابل پیش بینی و قابل مهندسی است. این تغییر نگرش، حفاظت پرتویی را از یک مسئله صرفاً فیزیکی به یک حوزه میان رشت های عمیق میان فیزیک تابش، شیمی رادیکالی و علم پلیمر تبدیل کرد ] 4 .]