نقدی بر سریال ایرانی «ساهَره» که ماه رمضان سال گذشته از تلویزیون پخش شد.
بخشی از متن: هادی اعتمادی مجد (فردارسانه) – مخاطبان در ایام رمضان، چه روزهدار و چه غیر آن، به واسطه حال و هوای خاص این ماه، جواب سلام بعضی جنس قصهها را گرمتر میدهند. مخاطبشناسی سریالهای ویژه رمضان در رسانه صداوسیما این واقعیت را گوشزد میکند که در این ماه، سوژههای کمدی و ماورایی، پتانسیل بالایی برای جذب بیننده دارند. حتی شاید فارغ از آنکه کیفیت محصول، چقدر قابل توجه باشد، این «تِم» است که کنترل اوضاع را به دست میگیرد!
«ساهَره»، سریال در حال پخش شبکه سه، بیش از همه چیز دارد «نان» مضمونش را میخورد. «سفر در زمان» به عنوان یکی از بن مایههایی کنجکاویبرانگیز که سینما و تلویزیون ما چندان به آن نپرداختهاند، در این سریال از منظری متفاوت دستمایه روایت قرار گرفته است. حتی اگر بدانیم که «ساهَره» در واقع نسخهای ایرانیزه از سریال کُرهای ۱۶ قسمتی فانتزی، معمایی و هیجانانگیز «کایروس» Kairos محصول سال ۲۰۲۰ کرهجنوبی باشد. در سیر این کپیکاری یا در حالتی خوشبینانه، اقتباس، تغییراتی ناگزیر صورت گرفته، اما ایده اصلی یکی است. آنجا هم با دختری جوان مواجهیم که از طریق تلفن موبایل با مردی در یک ماه جلوتر از زمان خود ارتباط میگیرد. ضمن اینکه در نسخه ایرانی، تلاش شده مفاهیم و باورهای عرفانی و اخلاقی و بهویژه دینی و مذهبی در تار و پود روایت گنجانده شوند تا نتیجه در عین جذب مخاطب یک سریال مناسبتی مطلوب مدیران هم باشد. رعایت ملاحظات فرهنگی نیز گذرگاهی بوده که قصه را برای بیننده ایرانی ملموس و تا حد زیادی بومیسازی کرده؛ مصداق سریالسازی به مثابه رسانهای که میخواهد در ماه رمضان مجموعهای از توصیههای اعتقادی و دینی را در بستر درام منتقل کند.
لینک متن کامل: https://fardaresaneh.ir/%d8%b3%d8%a7%d9%87%d9%8e%d8%b1%d9%87-%d9%86%d8%b3%d8%ae%d9%87-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86%db%8c%d8%b2%d9%87-%d8%a7%d8%b2-%db%8c%da%a9-%d8%b3%d8%b1%db%8c%d8%a7%d9%84-%da%a9%d9%8f%d8%b1%d9%87/