به عنوان طراح این پروژه، تلاش کردم ساختمانی با هویتی معاصر و متفاوت خلق کنم که در عین سادگی، دارای شخصیت و ریتم بصری قوی باشد. ایده اصلی طراحی از بازی با حجم های بیرون زده و فرورفته شکل گرفته؛ جایی که باکس های نامنظم نما، نوعی پویایی و عمق به بدنه ساختمان می دهند و نورگیری فضاهای داخلی را نیز تقویت می کنند.
نمای پروژه با متریالی الهام گرفته از فولاد اکسید شده (حس و حال کورتن) طراحی شده تا گذر زمان و حس پایداری را به تصویر بکشد؛ در تضاد با آن، طبقه همکف با متریال بتن اکسپوز و چوب، فضایی گرم تر و دعوت کننده برای ارتباط با شهر ایجاد میکند. این تضاد متریالی، مرز بین فضای عمومی و خصوصی را به خوبی تعریف کرده است.