ویلای کرمی، در دل باغهای انبوه منطقهی نمیر رودهن و در مجاورت رودخانهای آرام، بر بستری شکل گرفته که طبیعت، نه پسزمینهای برای معماری، که شرکای برابر آن است. این پروژه، تلاشیست برای خلق فضایی که میان حضور انسانی و شأن منظر طبیعی، تعادلی حساس اما عمیق برقرار کند.
زمین پروژه در کد ارتفاعی بالاتری نسبت به ساختارهای اطراف قرار دارد؛ موقعیتی که میتوانست نگاه را به درون خانههای دیگر پرتاب کند، اما در عوض، این پرسش را پیش روی طراح قرار داد: چگونه میتوان در نقطهای برتر ایستاد، بدون آنکه تسلط داشت؟ این ویلا، پاسخیست به همین پرسش.
در این طراحی، نهتنها منظر به مثابه یک کیفیت بصری، بلکه بهعنوان حق متقابل زیستن در کنار دیگری بازخوانی شده است. بهجای تصاحب دید، پروژه کوشیده است تا جهتگیری فضایی را بر مبنای احترام به حریم مجاور شکل دهد؛ نوعی تنظیم ظریف میان حفظ حریم و گشودگی، میان خلوت و چشمانداز.