طراحی پارامتریک از آن جهت جذاب است که مرز میان دقتِ محاسباتی و لطافت فرمهای ارگانیک را از بین میبرد.
جذابیت این سبک در «هوشمندی فرم» نهفته است؛ تماشای ساختارهایی که با وجود پیچیدگی، نظمی درونی و پیوسته دارند، حس آرامش و پیشرفت را به ناظر القا میکند. این نوع طراحی به فضا «هویت» میبخشد و باعث میشود مخاطب، محیط اطرافش را نه به عنوان مجموعهای از احجام صلب، بلکه به عنوان یک کلیتِ زنده، پویا و هماهنگ درک کند.