نمونه کار پاویون بین المللی بغداد ،رتبه سوم مسابقه

پاویون بغداد تجسمی معمارانه از حافظه تاریخی، اقلیم سرزمین و تنوع فرهنگی عراق است؛ پروژه‌ای که به‌جای روایت مستقیم، بازدیدکننده را در دل تجربه‌ای فضایی، آرام و پیوسته قرار می‌دهد.تجربه‌ای که در مرز میان حرکت و مکاشفه شکل می‌گیرد. الهام اصلی پروژه، از جغرافیای غنی بین‌النهرین برآمده است؛ رودخانه‌ی دجله به‌عنوان شریان حیاتی تمدن، تپه‌های شنی به‌مثابه اشکال نرم و شکل‌پذیر بادی، و باغ‌های معلق بابل به عنوان استعاره‌ای از زندگی در دل خشکی. این عناصر طبیعی و اسطوره‌ای، نه صرفاً منبع فرم، بلکه بستر مفهومی پروژه‌اند.جایی که معماری، پژواکی از حافظه‌ی مشترک مردم این سرزمین می‌شود. فرم بنا با زبان فرمال سیال، در پی خلق فضایی‌ست که همچون رود، در جریان است. حرکت‌مند، انباشته از لایه‌های زمان، و بی‌مرز میان بیرون و درون. رمپ‌ها، به‌عنوان ابزار پیوستگی، فضاهای باز و بسته را در سیر تدریجی ادراک به یکدیگر متصل می‌کنند و اجازه می‌دهند بازدیدکننده، فضا را نه با نگاه، که با بدن کشف کند. ورودی‌های متعدد پروژه، ارجاعی نشانه‌شناسانه به تنوع قومی و فرهنگی عراق هستند. یک سرزمین با چندین زبان، صدا و ریشه که در عین گوناگونی، در کلیتی واحد تنیده شده‌اند. این ورودی‌ها نه فقط مسیرهایی فیزیکی، که استعاره‌ای از دسترس‌پذیری و همزیستی در یک ساختار مشترک‌اند. نور طبیعی، از خلال وُویدهایی عمودی به درون زمین هدایت می‌شود، گویی بازتاب نوری‌ست که در تاریکی تاریخ و خاک، حیات را جستجو می‌کند. فضاهای سبز درون‌زا، همچون باغ‌هایی درونی، تنها عنصری زیست‌محیطی نیستند؛ آن‌ها حامل مفهوم تداوم حیات در دل خشکی اند. تداعی باغ‌های بابل که میان شن و آفتاب، سرسبزی را ممکن می‌ساختند. پاویون بغداد یک معماری نمایشی نیست؛ بلکه تجربه‌ای فضایی از هویت است. در آن، معماری به جای توضیح دادن، روایت می‌کند؛ نه با کلمات، بلکه با ریتم، نور، ماده و حرکت. این پروژه تلاشی‌ست برای احیای حافظه‌ی فرهنگی در قالبی معاصر جایی که گذشته، در حال تنفس می‌کشد.