شبیه سازی با cloudsim و ifogsim

دوستان این پروه دارای 3 سناریو می باشد که یک مورد آن حتما باید انجام شود اگر کسی پیشنهادی برای انجام دتا از این سناریو ها داشت پیشنهاد نماید پیشنهاد بهترین قیمت و تحویل در زمان مقرر پروژه ۱ :شبیه ساز CloudSim را نصب کنید. فرضیات: ۴ سرور مجازی درنظر بگیرید و برای هر کدام منابع با اندازههای مختلف اعمال کنید. منظور از منابع: CPU ،حافظه اصلی، حافظه دیسک، زمان اجرا و مشابه آن است. یک آرایه ۱۶ تایی از وظایف )Task )تعریف کنید که هر کدام مقدار مشخصی از منابع را نیاز داشته باشند تا اجرا شوند )سقفی برای زمان اجرا درنظر بگیرید(. می توانید برای تخصیص منبع به سرورها و وظایف، از حالت تصادفی )Random )استفاده کنید. سناریو۱ :میخواهیم یک مدیر وظایف )manager Task )داشته باشیم که تا زمان اجرای آخرین وظیقه در لیست وظایف، تمام فرآیند تخصیص وظیفه به هر سرور مجازی را کنترل نماید. هر وظیفه فقط به یک سرور داده میشود و امکان تقسیم یک وظیفه بین سرورهای مختلف وجود ندارد. طبیعتا سروری که برای اجرای وظیفه انتخاب میشود باید منابع کافی برای اجرا داشته باشد. هر سرور میتواند بیش از یک وظیفه را قبول کند به شرط داشتن منابع کافی. مدیریت وظایف بصورت صف درنظرگرفته شود و برای تخصیص وظیفه به ماشین مجازی باید از تکنیک Round Robin استفاده کند. یعنی به نوبت از ابتدای صف شروع به تخصیص وظایف کرده تا به انتهای صف میرسد و دوباره از اول صف شروع میکند، تا زمانیکه همهی وظایف به ماشین مجازی تخصیص داده شوند. البته این صف بسته شده و وظیفهی جدیدی دریافت نمیکند. پس از پیادهسازی این سناریو، به کمک گزارشگیری از خروجی شبیهساز، مشخص کنید که زمان اجرای کل وظایف چقدر است؟ به همین ترتیب مشخص کنید که زمان شروع و پایان اجرای هر وظیفه چیست؟ سناریو ۲ :در سناریوی یک فرض کردیم که صفی از وظایف وجود دارند که ثابت بوده و به ترتیب و بر اساس تکنیک Robin Round برای اجرا وارد سرورهای مجازی میشوند. در این سناریو برای تخصیص ماشین مجازی به وظایف، ابتدا آنها بر اساس میزان CPU مورد نیازمرتب کنید و به همین ترتیب آنها را به ماشینهای مجازی تخصیص دهید. زمان اجرای کل وظایف و زمان شروع و پایان هر وظیفه را در خروجی نشان دهید. پروژه ۲ :شبیهساز iFogSim را نصب کنید. سناریو۱ :چهار نود IoT در کنار دو سرور مه و یک ابر در نظربگیرید. مسلما امکانات سرورهای مه بسیار کمتر از ابر هستند و همگی برای ذخیرهسازی اطالعات تعریف شدهاند، یعنی عملیات محاسباتی در سرورهای مه و یا ابر صورت نمیگیرد. سرورهای مه در مجموع توانایی نگهداری موقت ۳۰ درصد از اطالعات موجود در ابر را دارند)هرکدام ۱۵درصد(. برای راحتی کار فرض کنید که اطالعات درون سرورهای مه در ابتدای کار مشخص شده و در طول عملیات تغییری نمیکنند )یعنی ثابت هستند(. تعداد واحدهای داده و اندازهی هر واحد را به دلخواه انتخاب کنید. اندازهی دادهها نباید یکسان باشند. طبیعتا دادهی بزرگتر انرژی بیشتری برای انتقال مصرف میکند. فاصله نودهای IoT تا سرورهای لبه را بصورت تصادفی انتخاب کنید. نودها به سرور مهای متصل میشوند که نزدیکتر باشد. فرض کنید که نودهای IoT بصورت تصادفی درخواست اطالعات میکنند. این اطالعات یا در سرور مه هستند ویا در ابر. البته ممکن است اطالعات خواسته شدهی نود، در سرور مه دیگری باشد که در این حالت باز هم سرور مه متصل، اطالعات درخواستی را از ابر میگیرد. حال برای بررسی تاثیر وجود سرورهای مه دو حالت درنظر بگیرید: ۱ -چهار نودی که بطور مستقیم به ابر متصل هستند. ۲ -چهار نودی که از طریق سرورهای مه به ابر متصلند. در سرور مه این امکان وجود دارد که دادههایی را در خود نگهداری کند که تقاضای بیشتری برای آن وجود دارد و مابقی دادهها را به سرور ابر انتقال میدهد. )انتخاب این که چه تکنیکی برای اجرای این سناریو مورد نیاز است به عهدهی شماست( در این دو حالت بررسی کنید که میزان مصرف انرژی برای انتقال دادههای مورد نیاز نودها چقدر است؟ یعنی در چه حالتی سیستم، از انرژی کمتری برای انتقال داده استفاده میکند؟