غزل دولتیاری هستم، بیست و هشت سالمه؛ از وقتی یادم میاد معلم بودم و هر مهارتی که داشتم یاد دادم : زبان انگلیسی ، خوشنویسی لاتین (کالیگرافی) ، نقاشی با آبرنگ و مدادرنگی ، طراحی با سیاه قلم، حتی اسکیت.
کرونا مجبورم کرد از علاقه م دور بشم و تدریس رو کنار بذارم. به کار اداری مشغول شدم که با وجود شرایط عالی ،محیط ایده آل ، همکارای دوستداشتنی و مدیر خیلی خوب باز هم نتونست منی رو که عاشق تدریس بودم راضی کنه. پس به ندای قلبم گوش کردم و استعفا دادم.
الان هم تدریس میکنم، هم ترجمه و هم فریلنسری پروژه هایی مرتبط با مهارتهام رو قبول میکنم.